एक आकर्षक किशोर र अपांग युवतीको प्रेम काहानी ‘आइडियल लभ’

काठमाडौँ  । भृकुटीमण्डप, पुतलिसडक, पुरानो बसपार्क र बागबजारका साँघुरा गल्लीतिर एउटा छरितो जिउडालको पुरुषले अपांग महिलाको ह्विलचियर धकेल्दै हिँडेको देख्नुभयो भने ति पक्कै पनि दिनेश हुनेछन् ।

पछिल्लो शनिबार आएको भुकम्पको धक्कासँगै बागबजारबासीको भागाभाग भयो । आपत प¥यो दिनेश दम्पत्तिलाई । चौतारीचोक नजिकै रहेको कोठाबाट दिनेशलाई आफू एक्लै भाग्न त सलिजो थियो । तर कठिन भयो, ह्विलचियरमा बसेकी श्रीमतिलाई कोठैमा छोडेर ज्यान जोगाउन ।

अपांग श्रीमतिलाई ह्विलचियरमा राखेर डुलाउनु । उनका कतिपय व्यक्तिगत काममा सघाउनु पछिल्लो ५ वर्षयता दिनेशको दैनिकी बन्दैआएको छ ।

थाहा छैन दिनेशलाई, जीन्दगीको ह्विलचियरले कहाँ पु¥याउने हो । कुनै योजना र सपनाहरु छैनन् । ४ वर्षे छोरीलाई खुसी पार्नु । उसलाई हुर्काउनु र एउटा सानो परिवारमा सुख ल्याउनु उनको औसत प्रयास हो ।

एउटा रेडिमेड एन्सर छ ‘छोरीलाई डाक्टर–इन्जिनियर बनाउने हो । हेरौँ के हुन्छ ।’ तर, यी युवकलाई थाहा छैन आफ्नी ४ वर्षे छोरीलाई डाक्टर वा इन्जिनियर बन्न कति लाग्नेछ । ००

उच्च शिक्षाको सपना बोकेर सुनसरीदेखि १० वर्षअघि काठमाडौँ उत्रेको एउटा स्मार्ट युवक अपांग युवतिसँग कसरी विहे ग¥यो भनेर धेरैले पत्याउनै सक्दैनन् । तर, धेरैलाई अस्वभाविक र अनौठो लाग्ने ‘प्लेटोनिक लभ’ उनले आफ्नै जीवनमा भोगेका छन् ।

कसरी विहे भयो अपांग युवतिसँग
दिनेश बागबजारमा एउटा सानो डेरामा बस्थे । त्यहाँ उनी कम्प्युटरमा ग्राफिक डिजाइनको काममा ब्यस्त हुन्थे । राति अबेरसम्म कम्प्युटरमा काम हुन्थ्यो दिनेशको । छेउमै थियो ‘नेपाल होचा पुड्का सँघ’ को कार्यालय । जहाँ अपांगहरुलाई विभिन्न शिपमुलक तालिम सिकाइन्थ्यो । नाच र अभिनय सिक्न कन्चनपुरको चुडाहादेखि आएकी थिइन् यशोदा कुमारी सेठी ।

यशोदाको सपना थियो जीवनमा राम्रो अभिनेतृ बन्ने । तर, दिनेशसँग प्रेमपछि विहे भयो । र एउटा सिनेमा स्टार भन्दा ठूलो जीवनसाथी भेटिए ।  विहेमा रुमलिएर अभिनेतृ बन्ने सपना हरायो भन्ने पनि लाग्छ रे यशोदालाई कहिलेकाहीँ । तर, दिनेशको प्रेम र जीवनमा उनले दिएको साथ अकल्पनीय छ उनलाई । भन्छिन्, ‘अभिनयतिर लागे पनि उहाँ जस्तो प्रेम गर्ने जीवनसाथी नभेटिन पनि सक्थ्यो ।’

यशोदाको अनुहार र शारिरिक बनोट भन्दा पनि उनको व्यवहार र बोलीचालीबाटै प्रभावित थिए रे दिनेश । अपांग सँघको कार्यालयमा यशोदा आइरहन्थिन् । साँझ अवेरसम्म त्यहीँ हुन्थिन् उनी । यशोदा र उनका अरु अपांग साथीहरुको रेखदेख र चासो गर्न अपांग सँघका पदाधिकारीहरुले दिनेशलाई भनिराखेका थिए रे । दिनेश चाहीँ राति अवेरसम्म अफिसमा काम त गर्थे समय निकालेर यशोदासँग गफिन पनि भ्याउँथे ।

त्यस्तैमा दिनेश यशोदाको बोली र ब्यवहारबाट प्रभावित भए । फोनमा पनि कुराकानी हुन थाल्यो । प्रेम त गर्थे यशोदालाई त्यस्सै छोड्न पनि मन लागेन । आखिर प्रेम बसेको १ वर्ष नपुग्दै दिनेशले नक्सालस्थित डेरामा भित्र्याए यशोदालाई ।

परिवारबाट दबाब 
त्यसो त, थुप्रै संघर्ष र दुखका काहानीका पेटारो छन् दिनेशसँग । ५ वर्षअघि एक अपांक युवतिसँग विहे गरेकै कारण उनले धेरै संघर्ष र दुख भोगे । त्यसभन्दा धेरै बिर्सिनै नसक्ने गरी परिवारबाटै अपमान ब्यहोरे ।

‘घरसँग सम्पर्क छैन ।’ दिनेश सुनाउँछन्, ‘जहिले विहे भयो मेरो त्यसपछि आफ्नै घर पनि बिरानो बन्यो । छोरी जन्मेको पनि ४ वर्ष भयो । खै छोरीको मायाँ पनि रहेनछ कि । बोलाउँदैनन् ।’

हो । दिनेशले एउटी अपांग युवतिसँग विहे गरेकै कारण घरबाट बहिस्कार नै हुनुप¥यो । यतिसम्म कि, एक वर्षअघि सम्म दिनेशका परिवार र आफन्तले अपहरणको प्रयास पनि गरे । दिनेशलाई उनकी अपांग श्रीमति यशोदासँग छुटाउन धेरै हर्कत भए ।

एउटा दैनिक पत्रिकामा डिजाइनरको रुपमा काम गर्थे उनी । त्यहाँसम्मै पुगे उनका आफन्त मोटरसाईकल लिएर । उनीहरु दिनेशलाई त्यहीँबाट घर लिएर जान चाहन्थे । दिनेश अफिसको गाडीमै घर गए । चाडबाडमा एक्लै घर आउन भन्छन् रे । थप्छन्, ‘यशोदालाई छोडेर अर्को विहे गराइदिन होला ।’

दिनेशको परिवार अहिले पनि यो जोडीसँग खुसी छैन । त्यसो त, दिनेशलाई परिवारको माया कुनै दिन फर्केला भन्ने सोचेका पनि छैनन् ।  यशोदालाई भने एउटा ईख छ परिवारसँग । उनीहरुले आफूलाई हेपेको कुरालाई लिएर उनी आफ्नो सपनाका तानाबाना बुनिरहेकी छिन् । भन्छिन्, ‘समाजमा एउटा प्रतिष्ठावान मान्छे भएर परिवारका मान्छेहरुलाई देखाउनुछ ।’ सुरुका दिनहरुमा अभिनयको तालिम लिएर एउटा ठूलो पर्दाको फिल्ममा अभिनय त गरिन् यशोदाले ।

तर, अभिनयमा उनको भोक मरिसकेको छैन । कुनै बेला अवसर पाए अभिनेतृ बनेर प्रतिष्ठा पाउने आशा अझै छ उनमा ।

  कसरी बनिन् यशोदा अपांग
२ वर्षको हुँदा यशोदाका परिवारले छिमेकी अंकलको साथ छोडेर आमा र परिवारका अन्य सदस्य खेतमा काम गर्न गएका थिए रे । दक्षिणतिरबाट आएको भयानक हावाहूरीले गाउँमा यति धेरै क्षति ग¥यो कि गाउँलेहरु घरभित्र ओत लाग्नुपर्ने भयो । ति अवोध वालिकालाई अंकलले पनि सँरक्षण दिन सकेनन् । अचानक यशोदा भुर्इँमा ढलिन् । परिवारका सदस्यले पछि उनलाई उपचारका लागि अस्पताल नै लैजानुपर्ने भयो ।

अस्पतालमा पुगेपछि उपचार त हुने भयो । तर, शरिरमा सूई लगाएर उपचार गर्नुपर्ने भनी डाक्टरले उपचार प्रयास गर्दा हजुरआमाले मानिनन् । हजुरआमाको जिद्धीका कारण यशोदालाई घरमै ल्याइयो । केहि दिनपछि यशोदाको पिसाब रोकियो । अन्ततः पिसाब खोल्नकै लागि पनि सूई लगाउनुपर्ने भयो । दोस्रो पटक अस्पताल पु¥याइयो । डाक्टरले पिसाब त खुलाए ।

क्रमशः यशोदाका दुबै खुट्टा लुला र कमजोर हुँदैगए । यति सम्म कि, टेक्नै नमिल्ने भएपछि यशोदाको सायता बन्यो ह्विलचियर । भलै उनलाई अपांग भएकै कारण माइतितिर हेयको दृष्टिले हेरिएन ।


जति पिडा भयो विहेपछि सुनसरीस्थित घरपरिवारले गरेको घृणा जीवनमै ठूलो पीडा बनेको छ । यति सम्म कि, ४ वर्षे प्यारी छोरीलाई समेत घरमा स्विकार नगर्दा यशोदालाई थप पिडा भरिएको छ । भन्छिन्, ‘म अपांग हुनु नै मेरो गल्ति थियो र ? बिचरा यो अवोध बालिकाको त के दोष छ र ? जसलाई परिवारले माया गर्दैनन् ।’

के हो आइडियल लभ
शारिरिक आकर्षक गौण भएर आत्मिक मिलनलाई वा बिचारको मिलनलाई नै समग्रमा आइडियल लभ भनिन्छ । र यसललाई प्लेटोनिक लभ पनि भनिन्छ । ग्रिक दार्शनिक प्लेटोका अनुसार भौतिक शरिर र शारिरिक सुन्दरता गौण चिज हो । प्रेमको सवालमा भौतिक शरिरको कुनै भुमिका छैन । दुई आत्माको मिलन नै वास्तविक प्रेम हो ।

त्यसो त, पूँजीवादी संसारमा प्लेटोको त्यो प्रोमको ब्याख्या एउटा कल्पनामा मात्रै सिमित एउटा आइडियल लभ मानिन्छ । र ब्यबहारमा त्यसलाई लागु गर्न असम्भवप्रायः हो ।

प्लेटोले भने जस्तै कलियुगको यो जोडी शारिरिक आकर्षण भन्दा बढि लगभग आइडियल लभमा टिकेको छ । एक आकर्षक र हृष्टपुष्ट पुरुष दिनेशले परिवारको चाहना अनुसार विहेको लागि कुनै केटीको चक्करमा लागेनन् । बरु, जसलाई देखे, जसलाई भेटे र जसको व्यवहारबाट प्रभावित बने उसैलाई जीवनसाथी बनाए । भलै, ति शारिरिक रुपमा अपांग छिन् ।
नेपालीपत्र बाट 
भिडियो हेर्न तलको बाकस थिच्नुहोस